Modder, slijk, bagger of blubber is een mengsel van klei, leem en water, een suspensie. Modder kan een leefomgeving zijn voor dieren als wormen, kikkers, schelpdieren en kreeftachtigen. Andere dieren zoals varkens en olifanten houden ervan in de modder te baden. In sommige gevallen schuilen dieren maandenlang in de modder in om de winter door te komen, zoals kikkers, crossers en vlokreeftjes. Ook tijdens heel warme perioden schuilen sommige dieren in de modder, zoals de slijkspringers.

Klei wordt gebruikt om dijken, bermen en zonneweides aan te leggen. Goed aangestampt en bekleed met gras is het ondoordringbaar voor water: goed voor dijken en bermen. Je kan het ook mengen met zand, dan kan het water wegzakken, dat doen ze bij zonneweides.  Maar als je gaat roeren krijg je een suspensie.

Crossers weten dat: Bij modderdreiging zullen ze, als ze beschikken over voldoende middelen (tijd, kennis en geld), kiezen voor banden met limusprofiel. Die crossbanden zijn ongeveer 33 mm breed, waardoor ze dóór de modder snijden, maar met hoge nopjes die voor grip op de dieper liggende, hardere grondlagen moeten zorgen. De nopjes van de limusbanden staan zover uit elkaar dat het slijk niet aan de banden blijft kleven. Dit is afgekeken van de vlokreeftjes. Mountainbikers (zomersport) staan wat dat betreft dichter bij slijkspringers. Door de brede banden blijven ze als het ware òp het slijk drijven, de noppen worden gevuld met slijk (slick) en glibberen zo langzaam voort, af en toe behendig opspringend bij een geinig bergje. 

Voor minder natte blubber is er ook een crossband en die heet Baby Limus.

De officiële Latijnse naam voor vlokreeftjes is Byblis Limus. Ik vermoed dat de bioloog die deze vlokreeftjes in 2006 heeft beschreven, een crosser is. Bij dezen claim ik de Nieuwvenius variant.