Zaterdag reed ik mee in de Nacht van de Waarderpolder. Een klassieker in het criteriumcircuit. Een deel van de renners had nog de ijdele hoop dat Brian Burggraaf niet zou starten, want de volgende ochtend moest hij aantreden voor het Nationaal Kampioenschap 40+. En die wedstrijd heeft hij nog nooit gewonnen. Zou hij zijn benen sparen? Nee! Want Brian fietst onder het motto: Als je niet meedoet, kan je niet winnen.
Na 5 ronden warmrijden was Brian dus vertrokken, met drie dappere medevluchters. Ik zat in het peloton, blij dat ik het door flink trainen weer een beetje bij kon houden.
Na een tijdje wil Michael Ruska met me wedden: Worden we over 5, 10 of 15 ronden gedubbeld? Ik wou 10 zeggen, maar dat wou Michael ook, dus dat schoot niet op. Toen zei ik: “We kunnnen ook een tweede groepje maken”. Dat vond Michael wel een goed idee. Dus zo schoof ik achter zijn brede rug naar voren in het peloton en eenmaal in de kop te zijn beland demareerde ik. Michael mee, Edwin de Graaff ook (reed vorige week nog bij de elite) en nog eentje. We hadden een tweede groep! Maar dat vond het peloton niet zo’n goed idee. Dus na een paar ronden is onze voorsprong nog maar een meter of 20 en ik houd mijn benen stil en word opgeslokt door het peloton. Maar wat denk je? Ze nemen genoegen met mij, het peloton valt stil! Michael, Edwin en nog eentje blijven doorrijden en wat denk je? Ze worden 5 , 6 en 7! Edwin zei dat dat door mijn kwam. Aardig hè?
Categorie archieven: Blog
Beginnen met wielrennen
Na vorige week De Griep te hebben overwonnen was ik helemaal wielrenner af. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit had gekoerst en ook niet dat ik het ooit weer zou doen. Maar ik ben toch weer op de fiets gestapt, twee uurtjes heeeel rustig aan. Bruggetje op, hartslag 160. Maar gaandeweg kalmeerde het hart en kwam er toch wat gevoel in het lijf.
Dus na een tweede training donderdag, ging ik zondag naar Spaarnwoude om bij De Kampioen, de zondagskoers te rijden. Maar het was niet. Omdat op maandag het Districtskampioenschap zou worden gereden. Gelukkig was ik niet de enige die dat niet wist, dus reden we in een groep naar Haarlem, want daar kan je om 10.30 starten bij
Nou, van hun motto is geen woord gelogen. Als je de kantine binnenstapt wordt je door de hele vereniging welkom geheten, de koffie kost 1 euro, en door de gezelligheid mis je bijna de start.
Het parcours is een vierkant op een industrieterrein, het lijkt saai, maar als het hard gaat blijkt de wind van 4 kanten te komen en lopen de bochten toch wat vierkant. De koers lijkt al snel een echt criterium. Maar niet voordat er drie (3!) ronden geneutraliseerd zijn gereden.
Na de neutralisatie ging het toch echt los: Er reden drie sterke renners weg en pakten een rondje. Ik sprong af en toe weg, werd teruggehaald, klampte aan (moest nèt niet lossen). Weer in ontsnappinkje, kortom, het was koers, maar ook gezellig. Ik werd 10e of zo, maar dat deed er niet toe.
En verder: Naar mijn bescheiden mening is de zondagochtendwedstrijd van HRC Excelsior dé aangewezen plek om het koersen eens uit te proberen. Het is totaal geen schande als je lost, de weg is breed, het peloton klein en de sfeer is gemoedelijk. Dus vraag een KNWU basislidmaatschap (8 euro) aan en start!