Als je niet meedoet, kan je niet winnen

Zaterdag reed ik mee in de Nacht van de Waarderpolder. Een klassieker in het criteriumcircuit. Een deel van de renners had nog de ijdele hoop dat Brian Burggraaf niet zou starten, want de volgende ochtend moest hij aantreden voor het Nationaal Kampioenschap 40+. En die wedstrijd heeft hij nog nooit gewonnen.  Zou hij zijn benen sparen? Nee! Want Brian fietst onder het motto: Als je niet meedoet, kan je niet winnen.
Na 5 ronden warmrijden was Brian dus vertrokken, met drie dappere medevluchters. Ik zat in het peloton, blij dat ik het door flink trainen weer een beetje bij kon houden.
Na een tijdje wil Michael Ruska met me wedden: Worden we over 5, 10 of 15 ronden gedubbeld? Ik wou 10 zeggen, maar dat wou Michael ook, dus dat schoot niet op. Toen zei ik: “We kunnnen ook een tweede groepje maken”. Dat vond Michael wel een goed idee. Dus zo schoof ik achter zijn brede rug naar voren in het peloton en eenmaal in de kop te zijn beland demareerde ik. Michael mee, Edwin de Graaff ook (reed vorige week nog bij de elite) en nog eentje. We hadden een tweede groep! Maar dat vond het peloton niet zo’n goed idee. Dus na een paar ronden is onze voorsprong nog maar een meter of 20 en ik houd mijn benen stil en word opgeslokt door het peloton. Maar wat denk je? Ze nemen genoegen met mij, het peloton valt stil! Michael, Edwin en nog eentje blijven doorrijden en wat denk je? Ze worden 5 , 6 en 7!  Edwin zei dat dat door mijn kwam. Aardig hè?